Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
~~Ποιητικές   Παρουσιάσεις  ~~

~~
Νεοέλληνες Λογοτέχνες και Διανοητές ~~



Συνέντευξη :~Τόλης Νικηφόρου~

Ρούλα Τριανταφύλλου

κ.Νικηφόρου σας καλοσωρίζω και σας ευχαριστώ για την τιμή που μας κάνετε να σας φιλοξενήσουμε στην σελίδα :Νεοέλληνες Λογοτέχνες και Διανοητές~Σε μια πρόσφατη συνέντευξή σας λέτε:Γεννήθηκα με ένα μολύβι στο χέρι.Και στο : Τι θέλει λοιπόν να πει ο ποιητής; Μας λέτε:-Σίγουρα πολλά.Εγώ ήθελα,θέλω και θα θέλω να σας μιλήσω για το φως.Πες τε μας λίγα λόγια για αυτό το φως , την Ποίηση.

ΕΡ:Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε
επηρεαστεί ;

ΑΠ:Ουσιαστικά άρχισα να γράφω στα εφηβικά μου χρόνια, όταν δημοσιεύτηκαν μερικά ποιήματά μου στο περιοδικό του Κολλεγίου Ανατόλια και μάλιστα μου απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο διηγήματος στον ετήσιο διαγωνισμό του σχολείου για το διήγημά μου «Η ώρα της δημιουργίας».

Έχω φυσικά τις προτιμήσεις μου αλλά δεν μπορώ να επισημάνω
συγκεκριμένες επιρροές από οποιονδήποτε ποιητή, Έλληνα ή ξένο. Όλα έχουν γίνει ένα χαρμάνι μέσα μου και αναδύθηκε η δική μου προσωπική φωνή.

ΕΡ:Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας και Ποιες είναι οι
δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.

ΑΠ:Οι κύριες πηγές έμπνευσής μου είναι ο έρωτας, ο θάνατος, η κοινωνική πραγματικότητα, η αθωότητα και η μνήμη.

Εκτός από τη δωρεά που είναι απαραίτητη, η ποιητική τέχνη, όπως και κάθε μορφή τέχνης, απαιτεί ισόβια αφοσίωση, ισόβια άσκηση. Είναι μια ανηφορική πορεία προς μια κορυφή που δεν υπάρχει.

ΕΡ:Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από
τα ποιήματά σας,πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες .

ΑΠ: Το μήνυμά μου μπορεί να συνοψιστεί στη λέξη φως. Ή στο ποίημά μου «καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί»

Υπάρχει μέσα μου ένα φως
καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί
ή ξέφτι απ' το γαλάζιο στο περβάζι σου.
Υπάρχει μέσα μου ένα φως
που όλα τα ξέρει
κι όλα τα αισθάνεται
μοναχικό που ταξιδεύει
απ' την αρχή του χρόνου
που αστράφτει μέσα στη μεγάλη νύχτα
και δεν παραδίδεται.

Η ποίηση απαιτεί πολλά από τους αναγνώστες της. Γνώση, καλλιέργεια, ευαισθησία, μαθητεία. Όταν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, η επικοινωνία με τον ποιητή διευκολύνεται σε μεγάλο βαθμό.

ΕΡ:Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του.
Πιστεύετε ότι η σημερινή εποχή μπορεί να εμπνεύσει τους Ποιητές;

ΑΠ:Ο ποιητής δεν μπορεί να έχει κανένα ρόλο και κανένα στόχο. Ο ποιητής εκφράζει στην ψυχή του, το πάθος του, τη φλόγα του, την αλήθειά του. Αυτός είναι ο προορισμός του και όχι να εξυπηρετεί την οποιαδήποτε σκοπιμότητα.

Φυσικά η εποχή μας μπορεί να εμπνεύσει τους ποιητές. Υπάρχουν πολλές πηγές έμπνευσης σε κάθε χώρα και εποχή και κατά τις περιόδους κρίσης όπως η σύγχρονη ακόμη περισσότερες. Η τέχνη ανθίζει στη φουρτούνα και όχι στα γαλήνια νερά.

ΕΡ:Όταν γράφετε ,φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία.

ΑΠ:Δεν είμαι υπερρεαλιστής. Συνεπώς με ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο επεμβαίνει η λογική για να επεξεργαστεί το ακατέργαστο διαμάντι της έμπνευσης (αν πράγματι διαμάντι είναι).

ΕΡ:Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ.

ΑΠ:Είναι αυτονόητο ότι απαιτείται ένας υψηλός βαθμός καλλιέργειας για να προσεγγίσει κανείς οποιαδήποιτε μορφή τέχνης. Όταν η τέχνη «απλουστεύεται» για να γίνει κατανοητή, τότε η τέχνη εξευτελίζεται. Τότε η ποίηση γίνεται στιχούργημα, τραγουδάκι, προπαγάνδα. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να περιμένει να κατεβεί η τέχνη στο δικό του επίπεδο, οφείλει να προσπαθήσει να ανέβει εκείνος στο επίπεδο της τέχνης

ΕΡ:Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει.Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο;Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση.

ΑΠ:Πιστεύω ότι σήμερα διαβάζουν ποίηση πολύ περισσότερα παιδιά και νέοι από εκείνους οποιασδήποτε άλλης εποχής. Τα βιβλία του σχολείου είναι απείρως καλύτερα τώρα κα υπάρχουν, έστω λίγοι, φωτισμένοι δάσκαλοι και καθηγητές που μπορούν να δώσουν τα πρώτα ερεθίσματα στα παιδιά. Με έχουν καλέσει σε πολλά γυμνάσια και λύκεια και μου έκανε εντύπωση το υψηλό επίπεδο των μαθητών και η ανταπόκρισή τους. Νομίζω ότι έχουμε μια θαυμάσια νέα γενιά και ότι μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Δεν είμαι ειδικός στις μεθόδους διδασκαλίας αλλά σίγουρα υπάρχουν τρόποι για να εξοικειωθούν σταδιακά οι μαθητές με τη σύγχρονη ποίηση.

ΕΡ:Oι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση,πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς,είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σας με αυτό. (διαδίκτυο )

ΑΠ: Η ποίηση βρίσκεται έξω από το εκδοτικό εμπορικό κύκλωμα όπως συνέβαινε πάντα. Είναι στη φύση της αριστοκρατικότερης των τεχνών να απευθύνεται σε ένα περιορισμένο αναγνωστικό κοινό. Από την εποχή του Σεφέρη που έβγαζε τα βιβλία του σε 250 αντίτυπα και τα μοίραζε σε γνωστούς και φίλους, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί πολύ λίγο στον εκδοτικό τομέα.

Το διαδίκτυο αποτελεί πράγματι μια λύση. Εκτός από την ιστοσελίδα μου, εγώ διατηρώ τέσσερα προσωπικά ιστολόγια, τα δύο ποιητικά, είμαι και στο facebook. Κονή διαπίστωση των ποιητών που ασχολούνται με το διαδίκτυο είναι ότι έτσι αποκτούν πρόσβαση σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή.

Ερ:Πες τε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

ΑΠ:«Γιατί έχει ο θάνατος δρόμους ανεξερεύνητους και μια δική του δικαιοσύνη» - Γιώργος Σεφέρης

ΕΡ:Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία Ποιήματα σας. Πώς μπορεί ένας ποιητής να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του;

ΑΠ:Η ποίηση έχει τον δικό της ρυθμό, τη δική της μελωδία, τη δική της μουσική των λέξεων. Για μένα αυτό είναι ένα απαραίτητο στοιχείο της ποιητικής έκφρασης. Εγώ διαβάζω τα ποιήματά μου μεγαλόφωνα για να ακούσω αυτή τη μουσική. Και όταν κάτι με ενοχλεί, μια άκομψη λέξη, μια συλλαβή παραπάνω ή λιγότερο, τότε προσαρμόζω τους στίχους ανάλογα.

ΕΡ:Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα
βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα; -

ΑΠ:Νομίζω ότι είναι λίγο απ' όλα. Και επιπολαιότητα διαφόρων, και υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και μεγαλύτερες ευκαιρίες για έκφραση. Αν συγκρίνουμε τα βιβλία που εκδίδονται στην Ελλάδα με εκείνα που εκδίδονται λ.χ. στη Γαλλία, σε αναλογία πληθυσμού βέβαια, θα διαπιστώσουμε ότι τα τελευταία χρόνια απλώς προσεγγίζουμε το επίπεδο των αναπτυγμένων χωρών.

ΕΡ:Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται;

ΑΠ:Υπάρχουν λίγοι πολύ αξιόλογοι και αμερόληπτοι κριτικοί, οι οποίοι έχουν ένα σημαντικό ρόλο να παίξουν. Δευτερεύοντα βέβαια πάντα και υποβοηθητικό. Από κεί και πέρα έχουμε κριτικούς-υπαλλήλους των εκδοτικών οίκων και άλλους που είναι πράγματι « ο ντελβές της κοινωνίας» όπως έχει πει ο θεατρικός συγγραφέας John Osborne. Όπως λέτε όμως γιατί να αποτελούν οι κριτικοί εξαίρεση στη γενικότερη κοινωνική κατάσταση;

Ρούλα Τριανταφύλλου:

Κάτι τελευταίο για να κλείσουμε .
Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσή σας;

Τόλης Νικηφόρου:

Ο έρωτας, τι άλλο;

Ρ.Τριανταφύλλου.
Σας ευχαριστώ .
**********************************************************************************

Καλησπέρα κ.Νικηφόρου.Ευχαριστώ για την τιμή μου μας κάνετε να σας
    φιλοξενήσουμε στην Σελίδα μας.Σκέφτηκα ,με αφορμή το μικρό αφιέρωμα στο πλούσιο συγγραφικό σας έργο ,να γνωρίσουμε και τον άνθρωπο Τόλη Νικηφόρου.Ευχαριστώ που ανταποκριθήκατε στην πρόσκληση μου.Μέσα από 10+2 προσωπικές ερωτήσεις ,---που πρέπει να αναφέρω--δεν γνωρίζετε το περιεχόμενο τους. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε με 10+2 ερωτήσεις να γνωρίσουμε τον Τόλη Νικηφόρου. .Και αν δεν έχετε αντίρρηση ,όσοι παρακολουθούν αυτήν μας την συνομιλία ,και το επιθυμούν να συμμετέχουν.

    Roula Triantafyllou ***Οι ερωτήσεις των μελών θα ξεκινήσουν μετά το τέλος της συνομιλίας.Και μπορείτε να θέτετε τα ερωτήματα σας ως τις 8 το βράδυ.Ώστε να δοθούν οι απαντήσεις κατά την διάρκεια του αφιερώματος.
    ******************************************************
    Elsa Kasapi: Καλημέρα Ρούλα, καλημέρα στον αγαπημένο μας Τόλη Νικηφόρου! Συγχαρητήρια για την όμορφη πρωτοβουλία! Νομίζω ότι είναι πολύ άμεσος ο τρόπος να γνωρίσουμε τον δημιουργό κι άνθρωπο Τόλη Νικηφόρου, μ' αυτόν τον τρόπο!
    *******************************************************
    Tolis Nikiforou :Καλησπέρα, Ρούλα μου. Καταρχήν δεν είναι καθόλου μικρό το αφιέρωμα, είναι εξαιρετικά πλούσιο και υπερβαίνει τις προσδοκίες μου. Εγώ σε ευχαριστώ λοιπόν θερμά για τη φιλοξενία και είμαι στη διάθεσή σου και στη διάθεση των άλλων μελών της ομάδας για να απαντήσω σε κάθε ερώτησή σας.

    Roula Triantafyllou :Ευχαριστώ και πάλι.Ξεκινάμε, 10+2 .

    Roula Triantafyllou :Πες μου ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας;

    Tolis Nikiforou: Ο αυθορμητισμός και η ευθύτητα. Οι παλιοί συμμαθητές μου λένε «καθόλου δεν άλλαξες, ρε μπαγάσα, είσαι όπως στα 16 μας χρόνια»

    Roula Triantafyllou :Και μιας αναφερθήκατε στους παλιούς συμμαθητές επομένως και φίλους -η επόμενη ερώτηση.
   
    Roula Triantafyllou :Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας;

    Tolis Nikiforou :Φίλοι, αδέρφια, σύντροφοι μιας ζωής. Την αγάπη φυσικά και τη μπέσα. Να είναι ο λόγος μας το συμβόλαιό μας.

    Roula Triantafyllou :Στα πλαίσια της αδελφοσύνης ,συντροφικότητας και αγάπης σίγουρα θα έχετε δώσει και θα έχετε πάρει την καλύτερη συμβουλή.

    Roula Triantafyllou :Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει και έχετε δώσει;

    Tolis Nikiforou :Ήδη γνωριζόμαστε πάνω από μισό αιώνα. Από τα κοντά παντελονάκια ως τα άσπρα μαλλιά. Λέμε λοιπόν ο ένας στον άλλο να προσέχουμε την υγεία μας και να τιμούμε τη φιλία μας ως το τέλος. Αυτό ακριβώς είπα κι εγώ στον γιο μου όταν με ρώτησε έκθαμβος αν κι εκείνος με τους φίλους του θα μπορούσαν να παραμένουν φίλοι αγαπημένοι μετά τόσα χρόνια. Αν τιμήσεις, αγόρι μου, τις φιλίες σου, θα τις έχεις για πάντα.

    Roula Triantafyllou :Υπάρχουν στιγμές στην ζωή μας που μετανιώνουμε για κάποιες πράξεις μας .-Με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι προδώσαμε τον εαυτόν μας.

    Roula Triantafyllou: Πιστεύετε πως έχετε προδώσει κάπου τον εαυτό σας;

    Tolis Nikiforou :Ναι, όχι όμως στις βασικές κατευθύνσεις της ζωής μου. Τον πρόδωσα σε στιγμές αδυναμίας. Και μετάνιωσα πικρά. Να και το ποίημά μου που απαντάει ακριβώς στο ερώτημα αυτό. «Συνέπεια, 2» - «Μέσα μου ζουν και ανασαίνουν/ δυο άγριοι διψασμένοι λύκοι/ όσο ποτέ δεν έπραξα/ κι όσα σε κρίσιμες στιγμές/ έπραξα λάθος. / Είναι στιγμές που ο πόνος γίνεται αφόρητος/ καθώς ρουφάνε ανελέητα/ το πιο καθάριο αίμα της καρδιάς μου».

    Roula Triantafyllou: Ίδια η επόμενη ερώτηση αντιστρέφοντας την.

    Tolis Nikiforou: Αν με πρόδωσαν;

    Roula Triantafyllou :Νιώσατε στην όλη μέχρι τώρα πορεία της ζωή σας προδομένος ;

    Roula Triantafyllou :Μάλιστα, αν σας πρόδωσαν.

    Tolis Nikiforou: Από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Όταν χώρισαν οι γονείς μου στα έξι μου χρόνια και ξαναείδα τη μητέρα μου στα 15. Ένιωσα προδομένος σε κάθε τι ωραίο και ανθρώπινο που πίστεψα. Όμως αν δεν κατάφερα να αλλάξω τη ζωή, ούτε η ζωή με άλλαξε. Πιστεύω πάντα στα ιδανικά των εφηβικών μου χρόνων, στην ουτοπία, αν θέλετε.

    Tolis Nikiforou :Πιο συγκεκριμένα, με έχει προδώσει και μάλιστα με χυδαίο τρόπο ένας φίλος μου κα μια γυναίκα που αγαπούσα. Τους διέγραψα λοιπόν από τη ζωή μου και φέρω απλώς τα τραύματά μου.

    Roula Triantafyllou :Πάτησα το ''μου αρέσει'' στην απάντηση σας -όχι γιατί μου άρεσε, για το πως νιώσατε και το βίωμα σας -που είναι πραγματικά μια πληγή για όλα τα παιδιά που χώρισαν οι γονείς τους.

    Roula Triantafyllou :Τώρα, ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

    Tolis Nikiforou: Ο φόβος του θανάτου που, κατά τα διδάγματα των αρχαίων Ελλήνων, μετατρέπω σε οίστρο ζωής και δημιουργίας.

    Roula Triantafyllou: Ο φόβος όλων μας ίσως .Αυτόν τον φόβο εσείς τον μετατρέπετε σε οίστρο ζωής,και δημιουργίας.Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;

    Tolis Nikiforou :Το γεγονός ότι τηρώ τη μονομερή μου σύμβαση (εκείνο δεν δεσμεύεται) με το μεγάλο πνεύμα των Ινδιάνων. Να του δίνω, δηλαδή, ένα βιβλίο για κάθε χρόνο που μου επιρέπει να παραμένω εδώ. Το γεγονός ότι τηρώ την εσωτερική μου εντολή και είμαι συνεπής με τον προορισμό μου στη ζωή.

    Roula Triantafyllou :Περιγράψτε μου με πέντε λέξεις τον εαυτό σας.

    Tolis Nikiforou :Να περιγράψω με πέντε λέξεις τον εαυτό μου που περιγράφω ατελώς σε 30 βιβλία; Μάλλον δύσκολο. Ας προσπαθήσω.

    Roula Triantafyllou :Έχετε δίκιο ,θέλετε να αλλάξω την ερώτηση;

    Tolis Nikiforou :Ευθύς, ερωτικός, μυστικιστής, ουτοπιστής και τρυφερός.

    Tolis Nikiforou :Όχι, ας το πω αλλιώς «κρύβω μέσα μου ένα παιδί/ απαρηγόρητο/ που θάθελε να φτιάξει τη ζωή/ στα μέτρα της καρδιάς του»

    Roula Triantafyllou :Τα είπατε όλα μέσα από τους στίχους σας.

    Roula Triantafyllou :Αυτό το μικρό παιδί που κρύβεται... τι νοσταλγεί περισσότερο;

    Tolis Nikiforou :Όταν έχει κανείς γράψει περίπου 500 ποιήματα σε περίπου 50 χρόνια, μάλλον έχει πει όλα όσα έχει να πει.

    Roula Triantafyllou: Επιτρέψτε τε πάνω σε αυτήν την απάντηση να σχολιάσω στο τέλος.

    Tolis Nikiforou :Αυτό το μικρό παιδί θα ήθελε να ζήσει τη ζωή του από την αρχή χωρίς να έχουν χωρίσει η γονείς του. Νοσταλγεί τη χαμένη του αθωότητα και την ευτυχία που δεν αξιώθηκε.

    Roula Triantafyllou: Μακάρι να μπορούσε να γίνει.

    Roula Triantafyllou :Χαμένη αθωότητα ...επιτρέψτε τε και πάλι.Πιστεύω ότι η αθωότητα είναι αρετή.Εσείς ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;

    Tolis Nikiforou: H αθωότητα είναι ανεκτίμητη και πηγή έμπνευσης για μένα. Έχω γράψει πολλά ποιήματα για παιδιά. Και διηγήματα. Υπερεκτιμημένη αρετή θα θεωρούσα τη θρησκευτική πίστη. Συχνά είναι σκέτη υποκρισία.
    πριν από 22 ώρες · Δεν μου αρέσει · 1
    Roula Triantafyllou :κ.Νικηφόρου φτάσαμε στην τελευταία ερώτηση.Αλλά πρώτα να σας ευχαριστήσω για την ευθύτητα, ευαισθησία και ειλικρίνεια των απαντήσεων .Τολμώ να πω απαντήσατε με την αθωότητα που διακρίνει τα μικρά παιδιά.

    Roula Triantafyllou: Κλείνοντας υπενθυμίζω στα μέλη μας πως μπορούν θα θέσουν τα όποια ερωτήματα τους.

    Roula Triantafyllou :κ Νικηφόρου ,ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

    Tolis Nikiforou: Κι εγώ σας ευχαριστώ, κυρία Τριανταφύλλου. Είμαι ανοιχτό βιβλίο, βγαίνω γυμνός στον δρόμο, αυτός αισθάνομαι ότι είναι ο προορισμός του ποιητή, του συγγραφέα, του καλλιτέχνη. Είστε αξιέπαινη για την προσφορά σας αυτή που είναι επιτυχημένη γιατί γίνεται με γνώση και αγάπη.

    Tolis Nikiforou: «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον ...».

    Tolis Nikiforou: Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

    Tolis Nikiforou: Ομολογώ ότι κουράστηκα. Να συνεχίσουμε το απόγευμα;

    Roula Triantafyllou: Με καλύψατε απόλυτα .Σας ευχαριστώ.

    Tolis Nikiforou Καλή όρεξη και καλή ξεκούραση λοιπόν και, αν με χρειαστείτε, θα είμαι εδώ κατά τις 7.00 μ.μ.

    Roula Triantafyllou Θα μπορούσαμε να σας''ακούμε''διαβάζουμε με τις ώρες αλλά φτάσαμε στο τέλος των 10+2 ερωτήσεων και σας κούρασα .Ξεκινήσαμε στις 12 και φτάσαμε στις 2μ.μ. Καλή ξεκούραση .

*******************************************************************************

~Τόλης Νικηφόρου~



~Να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο~

σ’ ένα δωμάτιο παλιό, μοναχικό

σ’ ένα δωμάτιο γκρίζο

να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο

και το κόκκινο

να μου διαβάζεις ήχους, μουσικές

να μου διαβάζεις ποιήματα

στο μισοσκόταδο τα μάτια σου να λάμπουν

να κελαρύζει, να μοσκοβολάει η φωνή σου

να πλημμυρίζει το δωμάτιο λέξεις μυστικές

που αχνίζουν και θαμπώνουν τα παγωμένα τζάμια

στα χείλη σου να ανθίζει

ένα χαμόγελο κρυφό

όπως πετούμενο που ξαφνικά φτερούγισε

σε ερειπωμένο σπίτι

ή ο ξενιτεμένος που επιτέλους γύρισε

στη μία και μοναδική πατρίδα του

να μου διαβάζεις ποιήματα

και να μ’ αγγίζεις με το φως

με κείνο το αχνό λησμονημένο όνειρο

Τόλης Νικηφόρου

(από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο, 2010)

************************************************
~Είμαι ~Όσα μου δόθηκαν~

είμαι όσα μου δόθηκαν
μια στάλα κόκκινο στο απέραντο του μπλε
ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίποτα

ήχους του κάποτε στον άνεμο σκορπίζω
με το δικό μου όνομα γράφω για τον δικό σας πόνο
που ούτε δικός μου είναι ούτε δικός σας
δεν είμαι εγώ λοιπόν που σας μιλώ
γιατί εγώ είμαι όσα μου δόθηκαν
γιατί εγώ δεν ξέρω καν ποιος είμαι

τώρα απομένει να επιστρέψω
εκεί που κάποτε ξεκίνησα
να επιστρέψω εκεί που οφείλω
το εγώ που είμαι και που ποτέ δεν γνώρισα

(από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

*****************************************

~Γυναίκα~

κάθε μικρή σου υποταγή

μειώνει τη δική μου ελευθερία

εμένα ταπεινώνει

κάθε χαμένο σου δικαίωμα

πληγώνει τη δική μου αξιοπρέπεια

κάθε παραπανίσιο σου φορτίο

έχει σε μένα ρίζες προγονικές

κάθε σε βάρος σου αδικία

είναι μια στυγερή κλοπή

απ' το παγκάρι της δικής μου εκκλησίας

κι όταν εσύ λιποψυχείς

εγώ είμαι ο αληθινός προδότης

στέκεσαι δίπλα μου

στο σπίτι στη δουλειά ή στο οδόφραγμα

και με τα ίδια μάτια

ελεύθερα ατενίζουμε τον ήλιο

περήφανοι

ασυμβίβαστοι

ωραίοι μέσα στα τόσα ελαττώματά μας

εμείς που η φύση έταξε σε σάρκα μία

(από τη συλλογή Το μαγικό χαλί, 1980)
**********************************************
~Μαθητεία, 2~

και πάλι υπέβαλα στο άγνωστο

τις πέντε αισθήσεις μου και την ψυχή μου

και έγινα δεκτός στην πρώτη τάξη

του σύμπαντος σχολείου της αγάπης

τα τραύματά μου γράφοντας σαν όνομα

στο εξώφυλλο της καθημερινής ζωής

είναι καλός για άνθρωπος

λένε οι δάσκαλοί μου με τον τρόπο τους

μια φλαμουριά που αγγίζει το μπαλκόνι μου

ένα γατί που περπατάει νωχελικά στον ήλιο

θα μάθει γρήγορα, όσα μπορεί να μάθει

κι εγώ επιμένω

αφού δεν έχω πού αλλού να πάω

μερόνυχτα εγκύπτω και λέω πως συνεχίζω τις σπουδές μου

σ' αυτό το πρώτο και πιο δύσκολο σχολείο
απ' το οποίο δεν προβλέπεται αποφοίτηση
~Τόλης Νικηφόρου~

(από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

*******************************************************************************


~Ποιος είναι; Τόλης Νικηφόρου; τρέχα γύρευε ! ...~

2.7.77

*Φίλε κύριε Τόλη Νικηφόρου,

είναι σκληρή και βέβαιη δοκιμασία της ποιότητας κάποιων γραφτών το να καταφέρνουν αυτό που κατάφεραν σήμερα σε μένα τα δικά σου του Αλμπατζάλ. Συγκεκριμένα, είχα τα χειρότερο κέφι του κόσμου, αηδιασμένος από αισθήματα διάλυσης, αποσύνθεσης, σήψης, αποφοράς ανυπόφορης αυτού του θανάσιμου κόσμου γύρα μας – και μαζί βαρύ κεφάλι (και κακός καιρός συνάμα, συννεφιά) – κ’ είπα, βέβαιος πως θα χάλαγα περσότερο μ’ αυτά το κέφι μου, αλλά έτσι αυτοσαδιστικά που φερνόμαστε καμμιά φορά στον «κακό» εαυτό μας, να διαβάσω καμπόσα απ’ τα «για διάβασμα» βιβλία, ποιητικά και άλλα, που μου στέλνουν όσοι γράφουν, κ’ είναι, όπως καταλαβαίνεις, τα συντριπτικά περσότερα πάντα για πέταμα, κι άντε να τα διαβάζηςς τώρα αυτά τ’ ασύστατα και με τόσο κακό κέφι ! Κι αφού «καθάρισα» 5-6 έτσι ανάξια ψευτοποιητικά και κενά πεζά, έπεσα τυχαία στο δικό σου, και στο ξώφυλλο που δεν λέει πολλά πράγματα – «ου, τώρα!» λέω, «τι τρίχες θα λέη τώρα και τούτος ! ποιος είναι; Τόλης Νικηφόρου; τρέχα γύρευε ! …» Και να που σε μιαν ώρα φώναζα τους δυο γιους μου να τους διαβάσω, και μιάμιση ώρα τώρα τους διάβαζα των τριών μου (και της γυναίκας μου) τα πάρα πολύ καλά γραφτά σου – επαναλαμβάνω : τα πάρα πολύ καλά! Και βρίσκω να μου ‘χης σαρώσει και το κακό κέφι, και το βαρύ κεφάλι και όλα ! … «Α, γεια στα χέρια σου, άνθρωπε, που έχ εις μέσα σου πράγματα να πης, και δεν κοροϊδεύεις, καθώς χιλιάδες γύρω μας ! ..

Και λυπάμαι, που με τόσα που με κρατούσαν καιρό τώρα, είχα και το δικό σου το βιβλίο βάλει ε κεί στο ράφι του καλοριφέρ μου, με την πρόθεση «να τα διαβάσω βέβαια, αλλά όποτε δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω», κ’ έτσι άργησα κάπου οχτώμισυ μήνες από τότε που μου τα ‘στειλες (καθώς βγαίνει απ’ την αφίσα σου που κράτησα: 19-11-76), όταν σου ‘στειλα κάτι φυλλάδια, λέγοντάς σου πως «έλαβα» και «θα διαβάσω».
Κρίμα που ‘σαι στη Θεσσαλονίκη, και δε θα βρεθή εύκολα ευκαιρία να σε δω από κοντά. Πάντως στείλε μου σε παρακαλώ ό, τι άλλο έχεις βγάλει, ή και ανέκδοτά σου (κρατώντας όμως πάντα αντίγραφο).
Εκείνο που μπορώ να σου πω είναι : 1) Ότι γενικά, όλο σου το γραφτό, έχει ενδιαφέρον, και δεν κενολογεί. (Ε, ότι υπάρχουν διαφορές κι ότι αλλού «δένει» και κρυσταλλώνει «μορφές«, να πούμε, διηγηματικές , κι αλλού όχι – ε, φυσικό είναι, σε κάθε ζωντανή συνείδηση με το λόγο της. 2) Ότι θα ‘πρεπε να προσέξεις παραπάνω κάπως τη στίξη σου, τα τυπικά «βοηθητικά» του λόγου σου που είναι μεν «απλός» σα λόγος καθαυτός, δεν είναι όμως τόσο «απλά» τα όσα εκφράζει και θέτει σε κίνηση. Δυσκολεύεται δε στο διάβασμα ο δέκτης που πρωταντικρύζει το γραφτό σου, ακριβώς γιατί τα δίνεις έτσι, (τελείως χωρίς βοηθητικά διακριτικά) όλα στη σειρά, σιδηρόδρομο. Για κοίταξέ το αυτό. Δεν σου λέω να φορτώσεις το λόγο σου με όσα από υπερβάλλουσα «σχολαστικότητα» παραφορτώνω εγώ τον δικό μου, αλλά μη βαυκαλίζεσαι κα με την ιδέα πως αφήνοντας τελείως αβοήθητο τον αναγνώστη θα σε «εισπράξη» μόνος του καλύτερα. Ο λόγος σου, στην ουσία του, δεν είναι καθόλου «απλή υπόθεση». Και φτάνει που δυσκολεύει η απλή μορφή του ακριβώς, που δεν υποψιάζει – κατά σύστημά σου «δεν υποψιάζει» - για τα βάθη που κινούνται από κάτω. Δεν πρέπει, νομίζω, να δυσκολεύης και παραπάνω μ’ αυτή τη «χύμα» -«απλή»- γραφή κιόλας! 3) Πάντως κράτησα σαν ανθολογίσιμα, κατ’ αρχήν τα εξής σου: Αλμπατζάλ – έχοντάς του βάλει έναν σταυρό – Μια ηρωική πράξη – πάλι έναν- Πέντε εκδοχές – πάλι έναν (αν και το βρίσκω κάπως «παιγνίδι») – Η μεγάλη απόφαση – μ’ ενάμισυ σταυρό (έτσι, με σταυρούς σημειώνω πρόχειρα τις κρίσεις μου για ό, τι βρίσκω κατ’ αρχήν καλό) –, έπειτα έχω τραβήξει γραμμή στο περιθώριο των καλών σελίδων 43-45, του Άγχους στο Δυτικό Λονδίνο, και βρίσκω, φυσικά, πάρα πολύ καλόν όλον τον Κύκλο σου, κυριώτατα όμως το Τρεις σε μια βάρκα , που του ‘χω βάλει δύο σταυρούς, και τον ομώνυμο με τον Κύκλο, που του ‘χω βάλει δυό επίσης (αλλά προτιμώ το Τρεις σε μια βάρκα).
Επειδή ξέρω πόσο αγωνιά κανείς αν πράγματι «δίνη» με το γραφτό του εκείνο που τον τυραννάη από μέσα του να δοθή, και τι άθλιες και ψεύτικες «κρίσεις» μαζεύει και χάνει τον μπούσουλα, γι’ αυτό θέλω να σε βεβαιώσω άλλη μια φορά, πως σπάνια βρίσκω κάτι καλό τα τελευταία χρόνια απ’ τα γραφόμενα, και μάλιστα τα πεζά, γιατί κοροϊδεύουν οι πλείστοι και δεν έχουν πράγματι τίποτα να πουν. (Μου μοιάζουν παίκτες «Προ-πο», που αραδιάζουν ό, τι τους κατέβει με τη σκέψη: «Πού ξέρεις; Κι αν κάτι πιάσω, κάτι βγή;» Και ανόητοι , βέβαια. Αλλά έλα που οι δύστυχοι δεν το ξέρουν πως φαίνεται αυτό σ’ όποιον «ξέρει τη δουλειά» ή έχει πράγματι ο ίδιος να πη! ..)

Τέλοσπάντων, σ’ αφήνω – και συνέχισε έτσι, χωρίς ν’ ακούς γύρω σου τις τρίχες που μας κατακλύζουν. Σε βεβαιώνω πως καλός είσαι – και κοίτα μη χαλάσης! (δεν ξέρω και πόσω χρονών είσαι, και τι κάνεις, τι δουλειά … Γράψε μου, αν θες).

Μ’ όλη μου την εκτίμηση

Ρένος

(*Ρένος Αποστολίδης)


*********************************************************************************
~Τόλης Νικηφόρου~



~Τόλης Νικηφόρου~

*********************************************************************************



*********************************************************************************

~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί~

    υπάρχει μέσα μου ένα φως.
    καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί
    ή ξέφτι απ' το γαλάζιο στο περβάζι σου.
    υπάρχει μέσα μου ένα φως
    που όλα τα ξέρει
    κι όλα τα αισθάνεται
    μοναχικό που ταξιδεύει απ' την αρχή του χρόνου
    που αστράφτει μέσα στη μεγάλη νύχτα
    και δεν παραδίδεται

    (από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)
    *******************************************************************************


~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα~

    ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα

    και να χαμογελάει μια γλάστρα στο μπαλκόνι

    αχνά μες στο ψιλόβροχο να ξημερώνει Κυριακή

    το χώμα να μυρίζει γειτονιά

    και ο ταμπλάς ξεροψημένο σάμαλι

    ένας χαρταετός να υψώνεται πάνω απ’ τα κάστρα

    νωχελικά να κατεβαίνεις την Αριστοτέλους

    να κάθεσαι σε καφενείο της παραλίας

    πίσω απ’ τα τζάμια να ρουφάς

    αργά, πολύ αργά τον τούρκικο

    και να καπνίζεις ένα, δύο, τρία τσιγάρα

    με τον καπνό να σε τυλίγει σαν ομίχλη

    κοιτάζοντας τα ψαροκάικα και πιο βαθιά τη θάλασσα

    ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα

    χρώματα σκοτεινά να αναδύονται στο φως

    να ονειρεύεσαι ταξίδια

    ~Τόλης Νικηφόρου~

    (από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα, ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας, 2007)
   
*********************************************************************************
   
   

   
    ~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ~

    δέντρα, αραιοί διαβάτες, παγωνιά

    και κάτω απ' τις κραυγές των γλάρων το ωδείο.

    στο πάρκο της Ηλεκτρικής από νωρίς περίμενα

    κοιτάζοντας προς τη μεριά της θάλασσας.

    κάποτε φάνηκες

    κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ

    κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ

    και μέσα στην ομίχλη μου χαμογελούσες.

    στις μύτες στάθηκες να με φιλήσεις

    κι ύστερα έφυγες.

    κι όσο, χρόνο το χρόνο, στο βάθος σβήνεις

    τόσο πιο καθαρά λάμπεις στα μάτια μου.

    μέχρι που ξέρω πια με βεβαιότητα

    πως είσαι δεκαοχτώ χρονώ

    κάπου έξι μήνες πιο μικρή από μένα

    πηγαίνεις στο παλιό ωδείο

    σε λεν Σιμόνη
    κι αγαπιόμαστε τρελά

    Τόλης Νικηφόρου

    (από τη συλλογή Γαλάζιιο βαθύ σαν αντίο, 1999)
  

    ***Tolis Nikiforou :H Σιμόνη ήταν ο εφηβικός μου έρωτας. Χωρίσαμε όταν εγώ πήγα στον στρατό και την ξαναείδα μετά 40 χρόνια. Και τότε γράφτηκε αυτό το ποίημα.

  ********************************************************************************

    ~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως~

    μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους

    φορώντας τις μαγικές τους μπότες

    βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

    κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς

    οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε

    σαν μπίλιες απ' τις τσέπες τους στο χώμα απλώνουν

    όλα τ'αστέρια τ' ουρανού

    μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε

    σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε

    με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας

    ~Τόλης Νικηφόρου~

    (από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)
   

    _____________________________________
   

    ~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Γυμνή ν' ακούγεται ακέραια η ψυχή~

    υποστέλλω μία μία τις λέξεις

    τα χρώματα αφαιρώ

    τις μουσικές

    στο χάος τον κόσμο απλώνω σαν λευκό χαρτί

    ν’ ακούγεται στο τίποτα ένα σήμαντρο

    ν’ ακούγεται ένα φως μες στην ομίχλη

    γυμνή ν’ ακούγεται

    ακέραια η ψυχή

    ~Τόλης Νικηφόρου~

    ~~από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα,

    ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας, 2007~~
   

    **Tolis Nikiforou O πρώτος στίχος είναι «γράφοντας υποστέλλω μία μία τις λέξεις».

**********************************************************************************   
    ~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Ποιητής~

    εγώ δεν γράφω στίχους
    δεν τραγουδάω
    σαν προαιώνιος κατακλυσμός
    κλονίζω τα ίδια φράγματα
    σαν την πανούργα θάλασσα
    κατατρώω τον ίδιο βράχο
    σαν πεισματάρης γύφτος
    δουλεύω το ίδιο φυσερό
    ανάβω την ίδια φλόγα
    κολλάω αφίσες με το σάλιο μου
    σκίζω στολές
    τσακίζω αλύπητα παράσημα
    χορεύω στις ανύποπτες πλατείες σας
    μπερδεύω τους λογαριασμούς σας
    ανοίγω το κλουβί να φτερουγίσετε
    αδειάζω ένα τσουβάλι ζωγραφιές στα πόδια σας

    Τόλης Νικηφόρου

    (από τη συλλογή Ο μεθυσμένος ακροβάτης, 1979)
   

************************************************************************************  

    ~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Ένα παιδί~

    με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
    κοιτάζω εκστατικά
    πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
    ένα πολύχρωμο κόσμο

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
    μέσα στον χειμώνα
    ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
    για το γατάκι του που πέθανε
    για το λουλούδι που μαράθηκε
    για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    με τρύπιο παλτό
    που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
    τη γειτονιά και τους φίλους
    την άνοιξη που θάρθει

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    που δεν δέχεται
    πως μπορεί να γελάω
    όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    απαρηγόρητο
    που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
    στα μέτρα της καρδιάς του

    Τόλης Νικηφόρου

    (από τη συλλογή Αναρχικά, 1979)
   

  
  
**********************************************************************************


~Τόλης Νικηφόρου~

    ~Λέξεις αμετανόητες~

    τα χρόνια μου έζησα εξόριστος
    ένας μισοσβησμένος στίχος
    σ' αρχαία μετώπη της γενέθλιας πόλης

    μέσα στο κάθε κύτταρό μου
    ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία
    έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει
    ο καθημερινός τριγύρω θάνατος

    πάντα ταξίδευα
    αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε
    και το άλφα της αγάπης σου
    με σφράγισε, πατρίδα
    αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου

    ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα
    την ποίηση δεν εγκατέλειψα
    τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται
    πέρα ως πέρα φωταγωγημένα
    από τα μάτια των παιδιών

    Τόλης Νικηφόρου

    (από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994)



********************************************************************************




~Τόλης Νικηφόρου~

    Έκτη Αταξία

    Όταν πεθαίνει ένα παιδί

    *Φωτογραφία τραβηγμένη από τον Kevin Carter κατά τη
    διάρκεια του λιμού στο Σουδάν το 1994. Κανείς δεν ξέρει
    τι απέγινε το παιδί που προσπαθούσε να φτάσει στον καταυλισμό
    όπου μοιραζόταν φαγητό κάτω από το βλέμμα του γύπα που
    περίμενε να πεθάνει το παιδί για να το φάει. Ούτε ο
    φωτογράφος ο οποίος αυτοκτόνησε από κατάθλιψη
    τρεις μήνες αργότερα.
    *******************************
    αβιταμίνωση
    είναι όρος των στατιστικών δελτίων
    η πείνα εξωραϊσμένη
    αποπροσωποποιημένη
    όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής
    λέξη χωρίς εικόνα

    ένα παιδί είναι μονάκριβο
    ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο
    με την κοιλιά πρησμένη
    μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους
    σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές
    πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

    όταν πεθαίνει ένα παιδί
    πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
    βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
    πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

    όταν πεθαίνει ένα παιδί
    ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
    κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
    ενώ σαν χάλκινο πουλί
    ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα

    όταν πεθαίνει ένα παιδί
    οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται

    τριγύρω ο κόσμος καταρρέει

    ~Τόλης Νικηφόρου~
   **** ***************************************************************************






~Τόλης Νικηφόρου~





**********************************************************************************


*********************************************************************************




***********************************************************************************

~
Τόλης Νικηφόρου~



**********************************************************************************


********************************************************************************


*********************************************************************************
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=143585595846269&set=gm.188651954637272&type=1&theater

********************************************************************************

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=143552279182934&set=gm.188619324640535&type=1&theater

************************************************************************************
 Αναδημοσίευση συνέντευξης -Τόλης Νικηφόρου -Προσωπογραφίες -
 https://www.facebook.com/groups/184887721680362/permalink/188509547984846/
  *********************************************************************************

 http://youtu.be/VWdWpnAoBs4

Βίντεο
***********************************************************************************







~Σύντομο βιογραφικό μου σημείωμα~

~~Τόλης Νικηφόρου~~

Σκορπιός, γεννημένος στις 14 Νοεμβρίου - με ωροσκόπο τον Λέοντα

Ποιητής και πεζογράφος. Γεννήθηκε στην Πλατεία Δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Ανατόλια και σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων. Εργάστηκε κυρίως ως σύμβουλος εσωτερικής οργάνωσης επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και το Λονδίνο.

Ως τώρα έχουν εκδοθεί 29 βιβλία του, 16 ποιητικά (μαζί με τη συγκεντρωτική έκδοση, Ο πλοηγός του απείρου, 2004) και 13 πεζογραφίας (4 μυθιστορήματα, 6 συλλογές διηγημάτων και 3 παραμύθια για μεγάλους).

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε 9 ευρωπαϊκές γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε πολλές ελληνικές και ξένες ανθολογίες, καθώς και στα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας της μέσης εκπαίδευσης στην Ελλάδα και την Κύπρο. Για το παραμύθι του, Σοτοσαπόλ ο χρυσοθήρας του απονεμήθηκε το βραβείο μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς το 1989 και για τη συλλογή διηγημάτων του, Ο δρόμος για την Ουρανούπολη, το κρατικό βραβείο διηγήματος το 2009.

Τελευταίο βιβλίο του η συλλογή ποιημάτων Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, Μανδραγόρας, 2012.





*********************************************************************************





~Τόλης Νικηφόρου~




******************************************************************************

~Νεοέλληνες Λογοτέχνες και Διανοητές~

https://www.facebook.com/groups/184887721680362/








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης