Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΑ ΛΟΓΙΑ(ΔΙΗΓΗΜΑ)    Απόστολος Βεργίνης

   Μερικές φορές σκέφτομαι πως κάποιοι άνθρωποι, έχουμε γεννηθεί για να παρατηρούμε, για να καταγράφουμε και να μετράμε αυτή τη ζωη.Η γραφή, μας ζητάει να την ενημερώνουμε καθημερινά, με νέες ιστορίες, με νέα όνειρα, με νέες ανατροπές, δημιουργώντας ένα ιδιόρρυθμο πρωτόκολο επάνω της.
   Κι εγώ, ένας από τους κάποιους αυτους τυχερούς παράξενους, ξεκινώ να γράφω μιαν ακόμη μικρή καθημερινή ιστορία, από αυτές που μένουν για δεκαετίες χαραγμένες, πάνω σε παγκάκια ή σε δέντρα, ,έχρι ένας υλοτόμος  ή ένας παλιατζής δώσει τα ξύλα που τις φιλοξενούν προς...καύση...
   Και τα άψυχα ξύλα, γίνονται στάχτη...και οι άνθρωποι της χαραγματιάς...κι αυτοί στάχτη γίνονται...
   Μένουν μόνο αυτά τα λόγια,που διαβάζετε και γίνονται μια ιστορία, η οποία μένει στον χρόνο και σημαδεύει...Και μας σημαδεύει...
   Και η ιστορία ξεκίνησε, σε ένα κοντινό μας παραθαλάσσιο χωριό...Εκεί διακαετίες πρίν, ζουσαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Τα σπίτια τους ήταν περίπου στην ίδια γειτονιά...Κλείστή η κοινωνία και λίγοι άνθρωποι εκεί. και τα παιδιά μεγαλώναν όλα μαζί...Στα ίδια σχολεία, στα ίδια μέρη παιχνιδιου, στο ίδιο σινεμά, στην ίδια θάλασσα, στα ίδια πανηγύρια.
   Ο καιρός πέρασε και τα παιδιά μεγάλωσαν....Το αγόρι, έγινε άνδρας, τέλειωσε το σχολείο και βοηθαγε τον πατέρα του, στο δύσκολο μεροκάματο του εργάτη.
   Το κορίτσι - ήταν λίγο μικρότερο - συνέχιζε τα μαθήματα...Στο Λύκειο πλέον, αναζητώντας στις εξετάσεις που είχε εμπρός του κάποια σχολή, κάποια ανέμελη φοιτιτική ζωή και μετά...άγνωστο...
   Μέχρι, που ήλθε το πανηγύρο του Προφήτη Ηλία...Εκεί το κορίτσι, πήγε συνοδευόμενο από τον αδελφό του -που ήτανγνωστός του αγοριου.Εκεί, βρέθηκαν στην ίδια παρέα και...το ανέκδοτο, έφετε τραγούδι, το τραγούδι χορό...και όλα αυτά μαζι με το καλό φαί και το ποτό, αλάφρυναν την ατμόσφαιρα και το μέρος έγινες ιδανικό τοπίο για την πρώτη γνωρημία τους...
   Δεν ήταν τυχαίο, μα ούτε και προγραμματισμένο. Μα ήταν μοιραίο να γίνει. Έτσι γίνεται στις κλειστές κοινωνίες...Αν με κάποιον δεν συναντηθείς εδώ, θα συναντηθείς κάπου πιο δίπλα...Οι επιλογές ούτως ή άλλως είναι λίγες, με ότι καλό ή κακό έχει αυτό το πράγμα.
   Και τα παιδιά, ένιωσαν μια μεγάλη συμπάθεια να τους ενώνει...και το καλοκαίρι πέρασε...πέρασε κι ο χειμώνας...και μια μέρα της άνοιξης στο μοναδικό σινεμά της περιοχής, έγινε η μοιραία συνάντηση - είπαμε ...δεν υπήρχε περίπτωση να μην ξανασυναντηθούν...
   Έμειναν ώρα μαζί -και μετά το τέλος της ταινίας-...είπε ο κάθε ένας τα δικά του...και στο τέλος συμφώνησαν να βρεθούν το αμέσως επόμενο Σάββατο και να πάνε για καφέ ή για ποτό...
΄  Ήλθε και το Σάββατο...και βγήκαν...Είπαν τα δικά τους...Ήταν πια αυτό που λέμε κολλητοί...Και ήλθαν και πέρασαν κι άλλα Σάββατα...
    Κάποια μέρα, στην ακροθαλασσιά εκεί έξω απ΄ το χωριό, που είχαν πάει βόλτα με τα ποδήλατά τους έδωσαν το πρώτο τους φιλί...Από εκείνη τη στιγμή, ήταν πια ζευγάρι...Τίποτε το απρεπές στην σχεση τους...παρά μόνο φιλιά και χάδια...-είπαμε όλα έγιναν δεκαετίες πριν...Μόνο βόλτες όνειρα και υπομονή. Ή ταν ένα όμορφο και τρυφερό καλοκαίρι...
   Αχ...αυτά τα καλοκαίρια, που μας ταΐζουν όνειρα, ελπίδες, όμορφες εικόνες  και υποσχέσεις...Και που σχεδόν πάντα λένε ψέμματα...Δεν ξέρω ποιο μαγικό ραβδί, δέρνει και εξαφανίζει κάθε τι το όμορφο ζούμε τα καλοκαίρια...
  Καλοκαίρι...και τα παιδιά έκαμαν κι αυτά τα όνειρά τους...Μέχρι που άρχισε η παρέα που έκαναν, να γίνεται γνωστή και στους δικούς τους...Κάποιος τους είδε κάπου...(είπαμε δεν ήταν και πολλά τα μέρη, που μπορούσε να πάει κανείς), σε κάποιον το είπε και όπως οι λέει και η παροιμία "από χείλη σε χείλη καταντάει σε χίλιοι...)
   Έτσι η είδηση "ο αυτός και η αυτή...τα ΄χουν" ταξίδεψε...και έφτασε...Και έφτασε ...που μαύρη ήταν η ώρα που έφτασε...Ίσως ήταν η εκδίκηση του Φθινοπώρου στα όνειρα του Καλοκαιριού...
   Για την οικογένεια του άνδρα και το πως το "πήραν", δεν ξέρω...
   Μα η οικογένεια της κοπέλας πια, αναστατώθηκε -με την κακή έννοια...Ξέρετε...οικογενειακά συμβούλια...όπου ειπώθηκαν τα γνωστά ..."Η κόρη μας τι δουλειά έχει μ΄αυτόν τον έτσι, τον αλλιώς", "Δεν είναι από καλή οικογένεια...". "Είναι φτωχός" και άλλα τέτοια...Λες και τον άνθρωπο τον κάνουν καλό η καταγωγή, η ράτσα και τα χρήματα...Αλλά τι να πεις; Έτσι ειν ο κόσμος...Και άντε να μπεις στο μυαλό του κάθε ανθρώπου...και πριν δεκαετίες...αλλά και σήμερα...
   Και το συμβούλιο απεφάνθη, πως η κόρη έπρεπε να διακόψει την σχέση της μ΄αυτόν τον παρακατιανό...Και ποιός θα αναλάμβανε να γνωστοποιήσει στην κόρη την απόφαση; Μα φυσικά η μαμα...
   Δεν ξέρω, γιατί στις σχέσεις μας, όταν είναι να υπάρξει μια αρνητική εξέλιξη ή παρέμβαση, αυτή συνήθως ανακοινώνεται από κάποια μαμά ή κάποια θεία...
   Την δικιά μας κοπελιά, την πλησίασε μια μέρα η μητέρα της και της είπε..."Μάθαμε κάνεις παρέα ή τα ΄χεις με τον Τάδε...Εγώ και ο πατέρας σου σε παρακαλούμε να διακόψεις...Δεν έχουμε μάθει καλά πράγματα γι αυτόν..."
  Η κοπέλα αιφνιδιάστηκε - λογικό ήταν, αφού σαν νέο και άπειρο κορίτσι, φανταζόταν τη ζωή ειδυλλιακή και δεν περίμενε αυτή την αντίδραση -"Τι μάθατε δηλαδή;", ρώτησε..."Μάθαμε...μάθαμε..." ήταν η απάντηση της μητέρας της...έτσι...γενικά κι αόριστα....
  Μα η μικρή είχε μουλαρώσει,,,"Τον Τάδε τον αγαπώ", είπε στην μητέρα της..."Καλά- καλά...κοίτα να διαβάσεις και να τελειώσεις το Λύκειο και άσε τα σαγαπιά και τις ανωριμότητες..."...ήταν η απάντηση, που έλαβε...
   Του τα είπε του...Τάδε η μικρή...και συνέχισε κανονικά να βλέπεται μαζί του...Μα αυτό σε λίγο καιρό θα τελείωνε οριστικά κι απότομα...Όλα απότομα γίνανε εκείνο το Φθινόπωρο...Και μάλιστα η κοπέλα θα μάθαινε αμέσως και το πως θα τέλειωνε...
   Οι μοιραίες συναντήσεις σε εκείνο το χωριό, είχαν γίνει πια καθεστώς...Κάτι σαν μια ιδιότυπη χούντα...που τις απαιτούσε να γίνονται...Έτσι μια μέρα, που ο νεαρός πέρναγε έξω από το σπίτι της, έπεσε πάνω στην μητέρα της...Εκείνη τον σταμάτησε και άρχισε να του μιλάει...Το τι του είπε, δεν το έμαθε κανείς, ποτέ. Η κοπέλα, τους έβλεπε να μιλούν μέσα απ΄το παράθυρο...Μα το τι έλεγαν δεν μπόρεσε να το ακούσει...
   Με ένα φίλο του, της έστειλε το μήνυμα, πως η σχέση τους θα τέλειωνε εκεί...Τόσο νωρίς...Η σχέση τους...Σιγά να μην πρόλαβε να γίνει σχέση...Μα τόσο νωρίς...τόσο...τόσο...
   Δεν ξαναμίλησαν ποτέ...αυτός παντρεύτηκε άλλη, αυτή παντρεύτηκε άλλο...,Μον΄ από μακριά βλεπόταν  για  λίγο καιρό...-είπαμε ο τόπος ήταν μικρός-, μέχρι που αυτή έφυγε καθώς ο άνδρας της ήταν στρατιωτικός και έκανε ο γύρο της χώρας , όπως κάνουν και όλοι οι συνάδελφοι του ...
   Έμειναν μόνο τα λόγια της μητέρας της, που δεν τα άκουσε, να της τυραννούν την ψυχή...Και ένα ερωτηματικό, για το πως θα ήταν η ζώη της αν ει΄χε άκουσε αυτά τα λόγια ή αν αυτά δεν είχαν ειπωθεί ποτέ...
   Τελικά, κάποια λόγια δεν πρέπει να λέγονται ποτέ...Ή αν κάποιος τα χει πει να μην ξέρουμε πως τα ΄πε....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης